+ انتقاد از حکومت ها

براي هر حکومتي

بي محلي به متملقين و چاپلوسان يعني اجازه دادن به رشد و اصلاح جامعه.

 نترسيدن از انتقاد يعني پذيرش حق مردم در رسيدن به جامعه اي سالم.

گوش شنوا براي انتقادات يعني اشتياق در پيدا کردن نقاط ضعف براي رسيدن به جامعه اي رشيد.

پذيرش انتقاد يعني قبول شايسته سالاري براي حفظ عزت جامعه.

قبول شايسته سالاري يعني قرباني نکردن عزت ايران به پاي به ظاهر عزت قوم و خويشان خود.

قبول شايسته سالاري يعني پيش رفتن به سوي ارتقا  مديريتي در جامعه ورشد همه جانبه ي آن در هر سيستمي( روابط انساني مردم با هم-بهداشت- آموزش و پرورش وسياست خارجه و...)

ايجاد جامعه ي شايسته سالار يعني افزايش اميد براي رشد در جوانان.يعني ترغيب مردم در مشارکت و تحمل مشکلات جامعه.

خفه کردن انتقادات درهر لوايي (حفاظت از  امنيت ملي و ...) يعني استبداد.يعني تيشه به ريشه ي منطق رشد زدن.

ترساندن مردم از انتقاديعني هميشه کشور جهان سوم ماندن.يعني  کاهش اميد به آينده در  نسل جوان.

يعني مردم را از افتخار به مليت خود محروم کردن .يعني تخريب يک نسل و سوق دادن جوانان به بي هويتي فساد و پوچي.

آيا نبايد آنهايي را مجازات کرد که بسترايجادو تقويت اراذل و اوباش را مي سازند .آنهايي که متملقين و کاسه ليسان را پروار مي کنند.آنها را که اگر چه شايد با نيت خير اما با کوتاه انديشي ايران را رو به تباهي ميبرند.انسان مي تواندخود را نماينده ي حضرت علي هم معرفي کند(ابوموسي اشعري) اما با کوتاه انديشي نسلي از خوارج بيافريند که علي را و رهروان علي را در طول تاريخ به نيت اصلاح از مردم گرفته اند.