+ ديدار با امام زمان(ع)

آدمي که به درجه اي از کرامت رسيده که به

حضور ايشان مشرف مي شود، هيچوقت علنآ

ادعاي ديدار او را نمي کند و پنهان نگه مي

دارد.مگر مورد خاصي پيش بيايد و نزد فرد

 خاصي و به دليلي خدايي رازبگشايد.وظيفه ي

اين افراد هم اگر واقعآ خاص بوده باشند راز

داريست.بگذريم که گاه نمي کنند.

 قابل اعتماد آن حضرت شدن درجه وجايگاه  کمي نيست.آنها دلشان انقدر بزرگ مي شود که تاب ديدن ومعتمد آن حضرت شدن را مي اورد .وقتي دل بزرگ شد ديگرچه نياز به ادعاي ديدارش نزد خلق. يعني

آن را که خبر شد ...خبرش باز نيامد.

اگر قطب نماي حق را در وجودمان پاس بداريم تا به هوي و هوس ها وجهالت ها آلوده نشود او را بيشتر خشنود کرده ايم.تا اينکه به دنبال اثبات وجود او گوشهايمان را شنواي هر خبري اعم از درست يا غلط از ديدارهاي با ايشان بسپريم. چرا که باب سو استفاده ها را باز کرده ايم.مگر به ظهور حضرتش شک داريم که کلمه به کلمه ي هرمدعي اهميت ميدهيم. تا مدعيان از هر گوشه کناري قد علم کنند چون رگ خواب ما را يافته اند.چرا امروزه از هرگوشه اي ادعاي ارتباط با امام زمان مي شنويم؟چرا جامعه ي امروز ما  شرايط رشد قارچ گونه ي مدعيان ارتباط را فراهم کرده. منتظر کيست؟عاشق هشيار امام زمان يا عاشق جامه دريده ي بي خبر از ظلمي که همين حالا در مملکت ما دارد به نام حضرتش به اسلام مي شود .يادمان نرود منتظر بودن يعني چه؟ به منش حضرت امام توجه کنيد.که با  مدعيان چگونه برخورد مي کرد. قصه ي «برويد شياد ها» را شايد شنيده باشيد.

دونفر از بزرگان مملکت به ارتباط افرادي با امام زمان قانع مي شوند و انها را نزد امام مي برندو امام با دقت و تيزهوشي در همان يک ديدار طردشان ميکند.در زمان او کسي جرات سو استفاده از نام مبارک امام زمان(ع) را نداشت.