+ سفيد و سياه

ما عادت کرده ايم همه چيز رو يا سياه ببينيم يا سفيد .اين قضيه شامل حال افرادي که در اطرافمون باهاشون سروکار داريم هم ميشه.وقتي يکي رو قبول مي کنيم دربست قبول مي کنيم و وقتي يکي رو رد ميکنيم دربست رد ميکنيم.اين مشکل فرهنگي مشکلات ديگه اي هم به دنبال داره.مثلآ اعتماد کردن بيش از حد به کسي که قبولش کرده ايم.ديگه قياس ميکنيم. ميگيم مثلآ  اينکه تحصيلات عالي داره حتمآ منطقي هم هست!  باور کنيد ميشه هم تحصيلات عالي داشت هم معتقد بود مرد اگه دست به کار خونه بزنه شانش پايين مي اد!  

افرادي که به خاطر بعضي خوبيهاي دوستشون انها رو دربست قبول ميکنند و هر کار بي منطقي که از دوستشون سر ميزنه يه جور مثبت توجيهش ميکنند و تا اوج خطر همراهش ميشن.از همين مسإله ضربه ميخورند.اين که دوست بد ادم رو خراب مي کنه در واقع درست  نيست اين ما هستيم که چشممون رنگ هاي وسط رو نمي بينه.انتظار نداريم يه ادم که يک کار بسيار خوبي مي کنه بتونه از پس يک کار خيلي نادرست هم  بربياد.چرا؟چه کسي تضمين ميکنه؟

امان از وقتي که يکي رو سياه ببينيم.مثل اينه که با خود شخص شيطان روبرو شده باشيم.ديگه هيچ خوبي تو همه ي وجود اون فرد نميتونيم ببينيم.با اينکه چون خوبي ها هرکجا و به دست هرکس باشند از مظاهر خداوندند وهر کسي بسته به ظرفيت وجوديش از اونها تا حد خودش بهره منده، ماخودمون خودمونو از ديدن خوبي ها ي او محروم ميکنيم.کافي است از کسي کار ناصوابي ببينيم،ديگه به تمامش مهر باطل ميزنيم.اما اگه همون کس به خاطر خوبيهايي که داره عقربه ي اعمالش به طرف مثبت بگرده واز ما با اين همه ادعا پيش خدا عزيزتر باشه چي؟  

هميشه بايد همه ي ادمها رو مجموعه اي از خوبي ها وکاستي ها ببينيم.و سعي کنيم به جز موارد ي که نياز داريم و توصيه شده راجع به افراد حتي تو فکر خودمون قضاوت نکنيم.بياييد تعيين بهشت و جهنم افراد رو به خود خدا بسپريم و اين وسط کلاه خودمونو بپاييم که دست اخر سرخودمون کلاه نره.