+ کودکان ما

ده پونزده سال پيش، در ايران يک برنامه ي خارجي دوبله شده ديدم که به عنوان برنامه ي کمدي ،جواب هاي بچه هاي مختلف رو به سؤالات خاصي، که خيلي بزرگتر از سنشون بود نشون مي داد . جوابها، خوب گاهآ خنده دار بود،چون بچه ها واقعآ نظرخودشون رو مي گفتند. از پسر بچه ي شايد چهار يا پنج ساله اي  سؤالي پرسيدند.پسر بچه که با سؤال مشکلي مواجه شده بود کمي صبر کرد وگفت صبر کن فکر کنم...

يادمه که از برخورد پسر بچه خيلي خوشم اومد.برام خيلي جالب بود که بچه اي تو اين سن اينطوري برخورد کنه.وقت بخواد که اول فکر کنه بعد جواب بده.

اين رفتار منو به فکر انداخت.چطور به بچه با اين سن ياد دادن چطوري بايد فکر کنه؟من از خاطرات چند نفر شنيده بودم حتي تو دبستان وقتي معلمشون بهشون ميگفته به اين  سؤال فکر کنيد مي مونده اند که:« فکر کنيم؟ يعني  چه جوري ؟!»

جواب اين تفاوت رو الان مي تونم حدس بزنم.برخورد ما و جامعه ي ما با بچه ها حس خلاقيت و ابتکار رو تو بچه ها مي کشه و اونها رو شديدآ وابسته بار مياره.ما از همون اول فقط با دادن دستورالعمل مثبت و منفي به بچه ها به اونها مي گيم عزيزم فکرو اراده  رو من مي کنم تو کاريت نباشه فقط گوش کن و انجام بده .« بشين.بخواب .بنويس .دست نزن. لباستو عوض کن.اتاقتو تميز کن.بيا به مهمونمون سلام کن و...»

اما

اگه بعضي از  اين ها تبديل بشه به برخورد مثبت همراه با آموزش وتلقين اختيار، مسلمآ به رشد شخصيتي بچه ها  کمک کرده ايم:«اگه خواستي ميتوني بشيني. مي خواي بخوابي؟ هنوز مشقاتو ننوشتي ،کم کم دير نميشه ؟اگه دست بزني چاقو تيزه دستتو مي بره. لباست چقدر کثيفه حالا مي خواي چيکار کني؟کي ميخواي اتاقتو تميز کني؟نمي ايي به مهمونامون سلام کني؟و...» معلومه که متناسب با هر سني مي شه قالب مناسبي پيدا کرد.

بياييد از همون ابتدا به بچه با عملمون بگيم که اون خودش مي تونه براي  مسايلي که درگيرش ميشه  راه حل پيدا کنه.روي کمک ما هم مي تونه حساب کنه.نه اينکه بايد حرف ما رو گوش کنه چون خودش نميتونه  تصميم بگيره.

روش حل مشکلات از بزرگترين درسهايي است که هر کس بايد ياد بگيره. پس چه جايي بهتر از خانه و چه افرادي لايق تر از والدين براي اين آموزش و دادن اعتماد به نفس به بچه ها.بچه هايي که سازندگان فرداي جامعه ي مايند.

+ دعا

از کتاب هايي که خيلي رو نوع نگرش من تاثير گذاشته کتب استاد مطهري است.مطهري واقعآ متفکري بود که سؤالات مخالفان رو شجاعانه بازگو ميکرد و پاسخهايي در شأن  يک عالم ديني به اونها ميداد.هيچوقت نتونستم بفهمم چه کساني بودند که خيلي تلاش ميکردند  برچسب ضاله بودن بر اين کتب بزنند ولي نتونستند. چيزي که مهمه اينه که اون کسان هم از سر دلسوزي براي اسلام اينهمه جوش ميزدند. 

خداوندا اسلام ما را از دست اينگونه دلسوزانش  نجات بده.