+ وطن

باسلام و تشکر از همه ي دوستاني که در بخش نظرات اين چند مدت خبر گرفته اند و نظر داده اند.

چند روزي است در وطن هستم.در ميان عزيزانم.در ميان انبوه خاطراتم.از غريبي در امده ام.چند روز طول کشيد تا به دود و آلودگي عادت کنم .حالا ديگر از دست سردردهاي روزهاي اول خلاص شده ام.چشمم به چشمان معصوم کودکان شهرم که مي افتد دلم مي سوزد.هواي سالم از انهادريغ شده است.نمي دانم چه مقدار از تقصير بر جغرافياي شهرم است و چه مقدار آن به عهده ي تاريخ شهرم!هرچه هست اين هم ازحقوق مسلمي است که از همه دريغ شده و نمي دانم چه قدر به فکر احقاقش هستندو درجه ي اولويتش چقدر است؟به نظر تمام تلاش به کار برده مي شود تا بتوانندوضعيت آلودگي اورژانس را به حالت غير اورژانس تبديل کنند!ريه هاي کوچک فرزندان اين ملت مثل ريه هاي پيرمردان سيگاري پر از کدورت هاست.گذشته از اين نمي دانم تا چه اندازه بچه هاي مملکت ما از داشتن حق مسلم پدر و مادر خوش حال و اميد وار به آينده بر خوردارند؟ 

گذشته هايم را در کوچه کوچه هاي شهرمي بينم.مردمم را.در شهر که قدم مي زنم به صورت ها وبه برخوردها نگاه مي کنم.به حرف ها گوش مي کنم.آنچه کم مي بينم لبخند است و آرامش.همه به نوعي از هم طلبکارند.به هم بي اعتمادند.در خارج از ايران هم که بوديم با نگاه هاي عاري از اعتماد و دوستي ايراني ها آشنا بوديم . از نگاه ها مي شد فهميد که فردي که از کنارت با قالب يک غير ايراني رد شد به واقع يک ايراني است!

 وضع جوانان هم تعريفي ندارد.در هر خانواده اي سراغي از جواني دچار افسردگي اضطراب و نا اميدي مي يابي. اينجا و آنجا.منظورم البته جوانان متعلق به خاندان با نفوذ درجه يک نيست!آدم هاي معمولي را مي گويم. اگر چه اين وصع در بچه هاي دوران بمباران هاي هوايي عراق که حالا ديگر بيست و چند ساله اند بيشتر است.

اين سفر نامه ادامه دارد!