تواضع و تعارف دروغ  در فرهنگ ايراني گاه چنان جا عوض مي کنند که تشخيصشان از هم براي خودمان هم سخت مي شود .به نظر من تواضع يک حالت روحي است که آدم به واسطه ي آن خودش را در برابر خالق و قدرتش ،کوچک حس مي کند که به حق است.اما گاه اين تواضع رنگ دروغ، تعارف و حتي خود خوار نمايي در برابر مردم  به خود مي گيردکه به هر دليلي باشد قابل توجيه نيست.فراوانند کساني که با روحيه اي سرشار از تکبر ، نادانسته ادعاي تواضع ورزي دارند. به هر حال معتقدم صداقت ورزيدن با خود و ديگران ازتواضع اوليه تر و اساسي تر است.ديگران را در رو به رو سرور خواندن و در دل خوار داشتن تواضع نيست، دروغ است.

تعارف از نکته هاي بارز اختلاف بين فرهنگ غرب و ايران است.تعارف کردن ايراني در غرب مفهوم نيست.اگر با اين فرهنگ آشنا باشي متوجه مي شوي که بنا ي مردم بر نمايش توانايي هاشان است نه کتمان آن و التماس کردن براي اينکه کسي آن رابا وجود کتمان تو، کشف کند. در مصاحبه هايي که براي کاريابي يا امتحانات دانشگاهي پيش مي آيد از آنجا که غربي ها گيرنده اي براي تعارف ندارند اگر به تعارف متمايل بشوي و مثلآ بگويي البته خيلي ها براي اين کار از من تواناترند!همه ي آنچه به تعارف ادعا کرده اي را به عنوان  اعتراف در نظر مي گيرند و معلوم ا ست نتيجه ي اين اعترافات، گرفتن منصب يا موفق شدن در مصاحبه نيست !

آياآنچه بين ما ايراني ها معمول است تواضع است يا دروغ؟

 اگر کمي از آنچه دين ما تواضع مي داند درجامعه ي ما وجود داشت خيلي از مشکلات مان از جمله عدم شايسته سالاري حل مي شد .اما مثل همه ي ارزش هاي ديگر که امروزه فقط اسمي از آنها مانده و بيشتر جنبه ي تبليغی و تظاهراتی اش! ارزش است، تواضع واقعی را به ندرت می توان یافت هر چه مانده دروغ است و نفاق در قالبی زیبا به نام تواضع!

من هیچوقت حاضر نیستم خودم راحقیر یا الاحقر بنامم . حداقل با خودم رو در بایستی ندارم.رابطه ی من با خدا واحساسم در برابر او به هیچ کس دیگری غیر از خودم مربوط نیست.البته قصدم زیر سوال بردن عرفایی نیست که در دنیای دیگری سیر می کنند  و خدا به درستی شان شاهد است.