+ اعتقادات بدون پايه ي عقلي

ما هميشه براي رفتارهايمان، نوع پوششمان،حتي نوع خوراکمان دليل داريم.(اينطور نيست؟)رفتن به خارج از کشور يعني مواجه شدن با فرهنگي که همينطور که تو با آن بيگانه اي آنها نيز با تو بيگانه اند.وقتي در اجتماعشان وارد مي شوي با اطرافيان آشنا مي شوي و اين آشنايي ها به دوستي ها مي رسد.وقتي موقعيت را براي سوال کردن آنها از خودت فراهم کني.( در غير اينصورت کمتر مي پرسند .افراد با فرهنگشان اين کار را تجاوز به حريم خصوصي افراد مي دانند.)بايد جواب خيلي سوال ها را بدهي .بيشترين هجوم سوالات براي خانم هاي با حجاب است که اعتقادشان را از همان نگاه اول فرياد مي زنند.دوستي داشتيم از خانواده اي با پدري بازاري و شديدآ مذهبي.اوايل حجاب اين خانم زبانزد بود.هنوز 6 ماه از آمدنش نگذشته بود که خبر شديم ايشان از حجاب دست برداشته در صورتي که ايشان کسي بود که به نقص در حجاب افراد با حجاب ايرادها  مي گرفت .در درد و دلي که ايشان با دوستش  کرده بود علت کارش را نيافتن جواب براي قانع کردن پرسش کنندگان گفته بود!جالب اينجاست که چرا اين سوالات براي خود اين فرد قبلآ مطرح نشده بود ؟

اعتقاداتي که بر پايه ي احساسات بنا مي شوند  عمرشان دايمي نيست تا در بين دوستاني ،تشويق مي شوي و هم مسير مي شوي بدون اينکه يک لحظه درنگ کني که آيا راه درستي است يانه .اما زندگي هميشه اين روال را ندارد.وقتي باد ها ي سختي وزيدن گرفت آن اعتقادي پابرجا مي ماند که قبلآ در درستي اش تفکر و تعقل کرده اي در افکارخودت جستجو و دقت کرده اي و هدف و مسير را بازنگري کرده اي. تو خود بايد اولين سوال کننده از اعتقادات خود باشي.جواب اين را به خودت بدهي که چرا خودت را بر حق مي داني.جوابي نه به خاطر از سر باز کردن مسووليت .که اعتقادي از تو نزد خدا پذيرفته است که دليل داشته باشد.مگر بارها در قرآن سرزنش شدن آنها که بر اعتقادات پدرانشان عمل مي کرده اند را نشنيده ايم. .از هر فرقه اي که باشيم بايد مستدل باشيم .بايد براي کارمان دليل داشته باشيم .بخصوص اگر مدعي مسلماني باشيم.اگر عقل پشتيبان اعتقاداتمان نباشد از کجا معلوم راهمان بيراهه نيست؟از کجا معلوم پوستين وارونه را ما به تن اسلام نکنيم!؟