+ درس معلم ار بود زمزمه ي محبتي...

بي انصافي  ديدم که قبل از نگارش اين متن از معلميني ياد نکنم که  در شغل خود هنرها آفريدند.از رجايي ها و مطهري ها و... همينطور از معلمي که افتخار شاگردي او درسالهاي اول دبيرستان درهاي رحمتي را برايم گشود.

واما ، 

 چند روز پيش 15-16 روز تعطيلي مدارس کانادا تمام شد و بالاخره ، روزي رسيد که دخترخانم دبستاني من از همان شروع تعطيلي انتظارش را مي کشيد، يعني روز بازگشت به مدرسه!

اوايل  شدت علاقه ي او به مدرسه مشغله ي فکريم شده بود.فکر مي کردم يعني اين قدر از خانه ماندن ناراحت مي شود که ترجيح مي دهد به مدرسه برود؟! نهايتآ پرس و جوهايم مرا به اين نتيجه رساند که علت اين علاقه، ضعف خانه نيست.بلکه قوت مدرسه است که اين معادله را بر هم زده.

در اينجا مدرسه محل ساخته شدن شخصيت دانش آموزان تلقي مي شود.احترام معلم به شاگرد واعتقادات او  نه تنها وظيفه که جزء فرهنگشان است . محال است شاگردي در مدارس اينجا به هر دليلي از طرف اولياء مدرسه تحقير شود.در بدترين حالت چند روز از مدرسه آمدن محروم مي شود ! که واقعآ تنبيه سختي براي بچه هاست . اين هم در مواردي است که پرخاشگري به ديگر کودکان کرده باشد نه به خاطر انجام ندادن تکليف و نمره ي کم  گرفتن! شاگردان در اينجا به هيچ وجه با هم مقايسه نمي شوند ونقاط ضعف و قوت هر کودک به طور خصوصي فقط نزد والدين او مطرح مي شود.شاگردان ضعيف همانند شاگردان قوي به هنگام افزايش تلاششان نسبت به قبل مورد تشويق قرار مي گيرند.

از همان دوران پيش دبستاني خواندن روزانه ي کتاب داستاني که معلم در اختيار بچه ها ميگذارد (اوايل با کمک مادر)جزء تکاليف ثابت روزانه است.تکاليف بايد طوري طراحي شود که بيشتر از 1 ساعت وقت کودک را نگيرد.

خاطرم هست که در دوران تحصيل عاشق تعطيلي بودم .روزهاي برفي شيرين ترين روزهاي تحصيلي ام بود. چون دبستان تعطيل مي شد! البته گله ي من از سيستم آموزشي در ايران است نه از معلمين . چرا که معلمين خود درس آموختگان يا از ديدگاهي قربانيان همين نظام آموزشي اند .از همين شاگردان هم معلمين فردا بر مي خيزند . باز هم شعر وطني ما را ديگران بهتر از ما فهميده و اجرا کرده اند. کجاست آن زمزمه ي محبت و...؟ به راستي اين چرخه را چگونه مي توان شکست؟ مگر ارزش کودکان ما کمتر از کودکان کانادايي است؟